Begeerte is een wild vuur dat brandt en brandt en ons uiteindelijk verzengt. Aspiratie is een stralend vuur dat ons bewustzijn heimelijk en sacraal verheft en ons uiteindelijk bevrijdt. Dorst voor het Hoogste is aspiratie. Dorst voor het laagste is vernietiging.
    Begeerte is verwachting. Geen verwachting, geen frustratie. Begeerte vermoord brengt ware gelukkigheid voort. Aspiratie is overgave en overgave is de bewuste eenheid van de mens met Gods Wil.
    Zoals de zaken er op dit moment voorstaan dwingt onze geboorte ons ertoe om ver van God verwijderd te zijn. Waarom zou je opzettelijk rondwentelen in de genoegens van de zintuigen en je nog verder van God verwijderen? Zoals oorlog de handel van een land tot stilstand brengt, zo brengt ook onze overweldigende inclinatie naar de genoegens van onwetendheid al onze innerlijke spirituele impulsen tot stilstand. Inderdaad, om de ingebeelde behoeftes van ons menselijke leven te bevredigen en te roepen om de vervulling van onze aardse genoegens, kan niets anders zijn dan zelfmartelend onheil. Maar om Gods behoeftes, werkelijk en goddelijk, te bevredigen in ons en door ons, is zelfverlichting.
    Arme God, onverlichte mensen begrijpen U altijd verkeerd. Ze denken dat U genadeloos bent. Maar wanneer U hun begeertes vervult, denken zij dat niemand op aarde U kan overtreffen in stupiditeit.
    Arme mens, kijk naar je uiterst deplorabele lot. In de toepasselijke woorden van George Bernard Shaw, “Er zijn twee tragedies in het leven. De ene is de begeerte van je hart niet te krijgen; de andere is het wel te krijgen.”
    Begeerte betekent ongerustheid. Deze ongerustheid vindt alleen voldoening wanneer het in staat is om zichzelf te vervullen via solide gehechtheid. Aspiratie betekent kalmte. Deze kalmte vindt alleen voldoening wanneer het in staat is om zichzelf tot uitdrukking te brengen via alziende en al-liefhebbende onthechting.
In begeerte en nergens anders woont menselijke hartstocht. Menselijke hartstocht heeft een afschrikwekkende vijand, oordeel genaamd, het oordeel van de goddelijke beschikking. In aspiratie en nergens anders woont de verlossing van de mens. De verlossing van de mens heeft een eeuwige vriend, Genade genaamd, Gods alles vervullende Genade.
    Begeerte is verzoeking. Verzoeking gevoed betekent ware gelukkigheid laten verhongeren. Aspiratie is het ontwaken van de ziel. Het ontwaken van de ziel is de geboorte van bovenaardse verrukking. Een ware zoeker van de oneindige Waarheid kan nooit enig voordeel behalen van Oscar Wildes ontdekking dat “de enige manier om van een verzoeking af te zijn is eraan toe te geven.” De zoeker heeft al de waarheid ontdekt dat het enkel door hoge, hogere en hoogste aspiratie is dat men zich kan ontdoen van alle verzoekingen, gezien en ongezien, geboren en nog ongeboren. Verzoeking is een universele ziekte. Voor een mens zonder aspiratie is verzoeking onmiskenbaar onweerstaanbaar. Maar een ware zoeker voelt en weet dat hij verzoeking kan weerstaan en wat hij niet kan weerstaan is transformatie, de transformatie van zijn fysieke natuur, zijn gehele bewustzijn. Uiteraard is deze transformatie iets dat hij niet wil weerstaan. Integendeel, het is omwille van deze transformatie dat hij op aarde leeft.
    Kijk naar de kracht van een luchtbelletje begeerte! Het bezit het vermogen om ons gehele leven gevangen te zetten uitsluitend voor zijn eigen gebruik. Kijk naar de kracht van een greintje aspiratie! Het bezit het vermogen om ons te doen voelen dat God de Oneindige geheel de onze is. En nog iets meer: dat Gods oneindige Liefde, Vrede, Vreugde en Kracht voor onze constante beschikking zijn.
    Het oogmerk van de zintuigen en de gehechtheid van de mens daaraan zijn onafscheidelijk. Maar zodra ze de glimlach van God zien, ontkennen ze hun intimiteit. Sterker nog, ze worden volmaakte vreemden.
    Vervul de eisen van je lichaam en je verliest je zelfcontrole. Vervul de behoeftes van je ziel en je wint je zelfcontrole. Wat is zelfcontrole? Het is de kracht die je vertelt dat jij niet naar je doel toe hoeft te rennen. Het doel moet naar jou toekomen, en dat zal het ook.
    De valuta van de uiterlijke wereld is geld, dat heel vaak verandert in vergif. De valuta van de innerlijke wereld is aspiratie, die zichzelf uiteindelijk transformeert tot zelfrealisatie.
    Het summum van menselijke begeerte wordt vertegenwoordigd door Julius Caesars Veni, vidi, vici – “Ik kwam, ik zag, ik overwon.” Het toppunt van goddelijke aspiratie werd verwoord door de Zoon van God: “Vader, laat Uw Wil geschieden.”
    Hartstochts slaaf is de mens. Gods kind is eveneens de mens. Wie wil jij zijn, Gods kind of hartstochts slaaf? Kies. De ene keuze leidt je naar totale vernietiging, de andere naar onmiddellijke verlossing. Er wordt je de gouden en onvoorwaardelijke keuze geboden. Kiezen moet je, hier en nu.