Vreemd is deze wereld van ons. Vreemder is ons menselijke begripsvermogen. Het vreemdst is onze angst voor het innerlijke leven.
    De meesten van ons weten niet wat het innerlijke leven is. Wat is het innerlijke leven? Het is het leven dat leeft om te groeien en groeit om te leven. Het groeit in de onbegrensde visie van de ziel. Het leeft in de meest sublieme volheid van de ziel. Dit innerlijke leven handelt altijd in overeenstemming met het transformerende en vervullende licht van de ziel. Als je je ziel niet kent, dan word je in de wereld van goddelijke wijsheid beschuldigd van bittere onwetendheid. Wanneer je je ziel kent, leer je God in een mum van tijd kennen.
    Vergeet alsjeblieft niet je grootse belofte aan God. Voordat je in de wereld kwam, voordat je het menselijk kleed aantrok, zei je tegen God, je geliefde Heer, met alle oprechtheid die in je was, dat je zou deelnemen aan Zijn goddelijke Spel. Hij zei tegen jou, "Mijn kind, vervul Mij en vervul tegelijkertijd jezelf op aarde." Je was goddelijk verrukt; je vreugde kende geen grenzen. Je zei, "Vader, dat zal ik. Moge mijn zielvolle belofte Uw meedogende Bevel waardig zijn."
    Helaas ben je nu je belofte helemaal vergeten bent. Hier op aarde wil je niet God vervullen, maar jezelf. Je onverlichte geest zet je aan om God te verraden. En je doet het. Je voelt dat Gods vervulling alleen via je eigen vervulling kan komen. Als het op die manier niet gaat, ben je niet bereid om ook maar een greintje van je levensadem op te offeren om God hier op aarde te vervullen. Je goddelijke belofte weent bittere tranen van mislukking. Wanneer je probeert jezelf te vervullen voordat je God vervuld hebt, betekent het uiteraard dat je het paard voor de wagen spant. Het is het toppunt van absurditeit.
    Misschien ben je er nu achter gekomen wat je heeft doen falen in je uiterst oprechte belofte aan God. Het is je angst. Als ik je vraag hoeveel vijanden je hebt, zal je zeggen, "Heel wat." Maar ik moet zeggen dat je je vergist. Je hebt maar één vijand en dat is alles, alhoewel het op zichzelf een gastheer lijkt te zijn. Die enige vijand is angst, je onbewust gekoesterde angst.
    Je bent bang voor het innerlijke leven. Je hebt het gevoel dat je verloren bent zodra je je in het innerlijke leven stort, totaal verloren, in een vreemd land. Je denkt misschien ook dat je luchtkastelen bouwt door het innerlijke leven te accepteren. Tenslotte voel je misschien dat het innerlijke leven accepteren inhoudt dat je je uiterst kostbare leven in de brullende muil van een leeuw gooit, die jou en je uiterlijke leven volledig zal verslinden.
    Je hebt talloze zoete dromen. Je wilt ze tot werkelijkheid transformeren. Al je dromen willen van de wereld genieten. Je wilt je enorme kracht schenken aan de gehele wereld; maar je voelt dat als je je aan het innerlijke leven waagt, je van al die onbetaalbare ervaringen verstoken zult zijn. Dus nu is het tijd dat angst zijn opwachting maakt en uiteraard schrik je terug voor het innerlijke leven. Angst begint je te folteren. Het probeert je te beperken en te binden.
    Helaas geeft je leven toe aan deze jammerlijke vergissing. Maar als je ooit, slechts één keer, je lang gekoesterde angst met behulp van je allesbezielende meditatie naar de innerlijke wereld zou kunnen dragen, zou je zien dat angst daar zijn totale bestaan verliest. In een oogwenk wordt het één met de dynamische kracht van je innerlijke leven.
    Als je de uiterlijke wereld werkelijk wilt bezitten, moet je eerst de innerlijke wereld bezitten. Niet andersom. Als je werkelijk van de uiterlijke wereld wilt genieten, moet je eerst de innerlijke wereld ervaren. Niet vice versa. Als je hart ernaar smacht de mensheid te dienen, moet je eerst de innerlijke goddelijkheid dienen. Onfeilbaar is deze waarheid.