"Ons pad is in wezen het pad van het hart en niet het pad van de geest. Dat wil niet zeggen dat we het pad van de geest bekritiseren. Verre van dat. Wij voelen simpelweg dat het pad van het hart ons sneller naar ons doel leidt. Stel dat ik naar een plaats wil die 500 kilometer hier vandaan ligt. Ik kan mijn bestemming zowel lopend als vliegend bereiken.

"The Golden Boat" painting by Sri Chinmoy.

Ongetwijfeld zal ik mijn bestemming aanzienlijk sneller bereiken als ik met een straalvliegtuig reis. Evenzo, als we ons aspirerende hart gebruiken en niet onze twijfelende geest zullen we ons doel veel sneller bereiken. Het hart is vol liefde. De geest zit heel vaak vol verwarring. Als we het over het hart hebben, dan bedoelen we het spirituele hart, dat overstroomd wordt door goddelijke liefde.

Het hart is uiterst belangrijk, omdat de levende aanwezigheid van de ziel zich er bevindt. Het bewustzijn van de ziel doordringt weliswaar het gehele lichaam, maar de werkelijke locatie van de ziel is het hart. De ziel heeft alles: Vrede, Licht en Gelukzaligheid in oneindige hoeveelheden. We ontvangen deze goddelijke eigenschappen in het hart direct van de ziel. En vanuit het hart kunnen we ze naar de geest, het vitale en het fysieke lichaam brengen.

God is extreem eenvoudig. Wij beschouwen Hem echter als een gecompliceerd iemand. God spreekt de eenvoudigste taal, alleen kunnen we Hem niet verstaan. We zijn allemaal doof. We zijn millennia lang doof geweest. Arme God, Hij is voortdurend aan het woord geweest, onvermoeibaar, maar wij hebben geen tijd om naar Hem te luisteren.

Ons pad is het pad van eenvoud. Een kind is eenvoudig, hij heeft zijn moeder lief. Hij hoeft niemand anders lief te hebben: zijn moeder is de hele wereld. Hij is zijn moeder toegewijd. Als zijn moeder hem vraagt om iets te doen, dan luistert hij naar zijn moeder. Een kind is zo eenvoudig dat hij er alles voor over heeft om zijn moeder een plezier te doen; en door zijn moeder te behagen bevindt hij zich op het juiste pad en bereikt hij zijn hoogste doel.

Als iemand in het gewone leven een andere persoon liefheeft, brengt hij het grootste gedeelte van zijn tijd met de betreffende persoon door. Hij wijdt al zijn waardevolle tijd aan die persoon. Als het echte menselijke liefde is, geen goddelijke liefde, maar menselijke liefde, dan geeft hij soms toe aan de grillen van de ander, ook al zijn deze absurd. Hij geeft eraan toe omdat beiden een innerlijke en uiterlijke band gevormd hebben op grond van hun liefde. Dus als iemand een ander liefheeft, dan is hij zelfs bereid om zijn waardevolle wijsheid op te offeren.

In het spirituele leven gaat het totaal anders. Goddelijke liefde bindt ons nooit. Integendeel, het verruimt en bevrijdt ons. Als we zien en voelen dat we bevrijd worden, dan voelen we van binnen een goddelijke verplichting om iets voor onze Innerlijke Gids te doen. Hoe kunnen we onverschillig blijven jegens Degene die ons alles gegeven heeft, die ons de boodschap van goddelijke liefde en mededogen gebracht heeft? Is het mogelijk dat we Hem daar niets voor teruggeven? Als we in het uiterlijke leven blijven, proberen we alleen maar om alles te grijpen en te bezitten, zelfs dat wat aan anderen toebehoort. Maar als we in de ziel leven, proberen we voortdurend om alles wat we hebben en alles wat we zijn aan onze Innerlijke Gids te schenken. Goddelijke liefde betekent zelf-geven."

Volgende